Ik herinner mij nog altijd die eerste keer dat ik Zenghi ontmoette: hij viel aan, en beet, om te hébben. Francçoise zat met de handen in het haar. Die dag was de eerste van een heleboel dagen waarop Françoise steeds meer de kracht ontdekte van simpelweg tegen je paard zeggen dat als hij iets doet wat je niet wil, dat dat niks oplevert, zonder daarbij geweld te gebruiken - maar dat wél iets goeds doen, hem prompt een beloning oplevert. In het Grondwerk-boek staan ze op verschillende pagina's, bijvoorbeeld rond kunnen stilstaan (en in zijn geval dus NIET bijten), pag 157, en trailerladen, pag. 276-277, en als je naar onderstaand spiksplinternieuw filmpje kijkt, is het nauwelijks te geloven dat dat dezelfde Zenghi is... en dezelfde Françoise. Chapeau!
Françoise geeft nu ook les, check even haar website.
zondag 27 juni 2010
zaterdag 26 juni 2010
zondag 20 juni 2010
Waarom zou je pelikanen wassen?
...Je zou het geld en de tijd beter besteden aan het herstellen van de habitat. Tenminste, dat is wat sommige wetenschappers zeggen over al die BP-olie in de Golf van Mexico. Wat betekent dat "herstellen van de habitat" - geld storten in een fonds waarvan je niet weet wat er echt mee gebeurt? Ik ben het daar dus niet mee eens - het maakt namelijk verschil uit voor die ene pelikaan, en het is iets wat je als klein mensje tenminste echt kan doen.
Het doet me weer eens denken aan dat verhaal van Loren Eisely. Het gaat niet altijd om het grote geheel; soms gaat het erom om gewoon dat ene kleine onderdeel beter te maken. Het moet érgens beginnen, als een steentje dat kringen maakt in een vijver.
Het doet me weer eens denken aan dat verhaal van Loren Eisely. Het gaat niet altijd om het grote geheel; soms gaat het erom om gewoon dat ene kleine onderdeel beter te maken. Het moet érgens beginnen, als een steentje dat kringen maakt in een vijver.
woensdag 19 mei 2010
Het is niet wat je doet, 't is hoe je het doet
Ik citeer uit een newsletter van Karen Pryor:
It’s a sunny spring afternoon in New England at the annual meeting of a group of animal behaviorists. I’m sitting on a folding chair alongside a small corral, watching some demonstrations with horses. My friend Tim Sullivan, curator of behavioral husbandry at the Brookfield Zoo in Chicago, is sitting on my left.
We’re watching a demonstration of clicker training. A calm old police horse is led into the corral and turned loose. The trainer stands on our side of the fence. She has a clicker, a bucket of feed, and a huge target stick that looks like a toilet plunger, with a big padded lump on one end.
The horse comes over to her. Click, treat. The trainer picks up the target stick, swings it over the fence, and jabs it at the horse. The horse has seen a lot of things in his life, but he’s never seen this. Startled, he throws up his head and backs away. I laugh.
Then I’m embarrassed. I don’t mean to humiliate the trainer; I should have kept my laugh to myself. The trainer coaxes the horse over again, shoves the target stick at him again, and startles him again, but less. In a few more tries she’s got him touching the target, and the fear, though still visible, is almost gone.
Tim Sullivan leans over to me and says, “You can always tell when a trainer is coming from method instead of principle.” Boy, can you ever! Golden words.
Nu denk je misschien, waar gààt dit over? De trainer had toch resultaat?
Ja, maar het had véél eenvoudiger gekund, als de trainer niet gewoon was teruggevallen op wat hij kende van daarvoor, in combinatie met een clicker en voer. Het gaat om het principe, niet om de methode. Wat ze hier deed was het paard de targetstick leren verdragen, niet hem van in het begin vertellen wat een gewéldig ding zo'n targetstick eigenlijk is, door hem bijvoorbeeld gradueel te introduceren als iets dat hij onder controle heeft.
Het is typisch iets wat "crossover" trainers doen: ze denken nog niet echt na over wat dat vierde leerkwadrant hen kan bieden, ze vallen gewoon terug op wat ze al kennen en combineren dat. Er is nog geen begrip. Is dat "slecht"? Nee, natuurlijk niet. Maar het is wél een gemiste kans. Voor de mens, om een betere trainer te worden. Voor het paard, om meer vertrouwen in mensen te krijgen.
Maar het is in elk geval een begin - of tenminste, het kàn een begin zijn.
Als ik les geef in clickertraining maak ik me nooit illusies over de uitkomst van zo'n clinicdag. Van de 10 mensen zijn er 10 enthousiast. 3 gaan er naar huis en doen er nooit meer wat mee. 6 proberen het een beetje uit, en zetten niet door, misschien ontmoedigd doordat het niet vanzelf gaat, of omdat ze het enkel zien als iets wat wel van pas kan komen bij het leren voeten geven of iets dergelijks, of omdat ze toch al nooit bewust trainen, dus nu ook niet. Voor 1 verandert z'n wereld. Die gaat met jetlag naar huis, zoals ik lang geleden, en gooit z'n hele trainen om. Voor die mens doe ik het.
Bij welke groep hoor jij?
It’s a sunny spring afternoon in New England at the annual meeting of a group of animal behaviorists. I’m sitting on a folding chair alongside a small corral, watching some demonstrations with horses. My friend Tim Sullivan, curator of behavioral husbandry at the Brookfield Zoo in Chicago, is sitting on my left.
We’re watching a demonstration of clicker training. A calm old police horse is led into the corral and turned loose. The trainer stands on our side of the fence. She has a clicker, a bucket of feed, and a huge target stick that looks like a toilet plunger, with a big padded lump on one end.
The horse comes over to her. Click, treat. The trainer picks up the target stick, swings it over the fence, and jabs it at the horse. The horse has seen a lot of things in his life, but he’s never seen this. Startled, he throws up his head and backs away. I laugh.
Then I’m embarrassed. I don’t mean to humiliate the trainer; I should have kept my laugh to myself. The trainer coaxes the horse over again, shoves the target stick at him again, and startles him again, but less. In a few more tries she’s got him touching the target, and the fear, though still visible, is almost gone.
Tim Sullivan leans over to me and says, “You can always tell when a trainer is coming from method instead of principle.” Boy, can you ever! Golden words.
Nu denk je misschien, waar gààt dit over? De trainer had toch resultaat?
Ja, maar het had véél eenvoudiger gekund, als de trainer niet gewoon was teruggevallen op wat hij kende van daarvoor, in combinatie met een clicker en voer. Het gaat om het principe, niet om de methode. Wat ze hier deed was het paard de targetstick leren verdragen, niet hem van in het begin vertellen wat een gewéldig ding zo'n targetstick eigenlijk is, door hem bijvoorbeeld gradueel te introduceren als iets dat hij onder controle heeft.
Het is typisch iets wat "crossover" trainers doen: ze denken nog niet echt na over wat dat vierde leerkwadrant hen kan bieden, ze vallen gewoon terug op wat ze al kennen en combineren dat. Er is nog geen begrip. Is dat "slecht"? Nee, natuurlijk niet. Maar het is wél een gemiste kans. Voor de mens, om een betere trainer te worden. Voor het paard, om meer vertrouwen in mensen te krijgen.
Maar het is in elk geval een begin - of tenminste, het kàn een begin zijn.
Als ik les geef in clickertraining maak ik me nooit illusies over de uitkomst van zo'n clinicdag. Van de 10 mensen zijn er 10 enthousiast. 3 gaan er naar huis en doen er nooit meer wat mee. 6 proberen het een beetje uit, en zetten niet door, misschien ontmoedigd doordat het niet vanzelf gaat, of omdat ze het enkel zien als iets wat wel van pas kan komen bij het leren voeten geven of iets dergelijks, of omdat ze toch al nooit bewust trainen, dus nu ook niet. Voor 1 verandert z'n wereld. Die gaat met jetlag naar huis, zoals ik lang geleden, en gooit z'n hele trainen om. Voor die mens doe ik het.
Bij welke groep hoor jij?
zondag 16 mei 2010
Laag, diep en rond, hoe laag diep en rond is dat precies?
De FEI heeft tekeningen gepubliceerd over wat "mag" bij laag-diep-rond en laag-diep instellingen, in een pdf, als handleiding voor de stewards die nu bij inrijringen bij dressuurwedstrijden moeten waken over het welzijn van de paarden. Daar zitten geen bijgetrokken hoofden bij - de bovenlijn van een paard is wel degelijk rond maar zeker niet dat verkrampte waar de tranen je van in de ogen schieten; en bovendien mag dit slechts voor 10 minuten per keer.
vrijdag 14 mei 2010
donderdag 13 mei 2010
Rugpijn bij paarden wordt veroorzaakt door de ruiterhouding
Human Direct Actions May Alter Animal Welfare, a Study on Horses (Equus caballus)
(Clémence Lesimple, Carole Fureix, Hervé Menguy, Martine Hausberger)
Negentien paarden uit twee manèges werden onderzocht door een ervaren chiropractor. Tegelijk werden deze paarden met hun ruiters geobserveerd tijdens een rijles. De resultaten tonen aan dat 74% van de paarden zware ruggenwervelproblemen hadden; slechts 26% hadden slechts milde of geen problemen. Er bleek een sterk verband te zijn tussen de rugproblemen die in stilstand werden geconstateerd en de houding van de ruiter.
Het volledige onderzoek lees je hier.
(Clémence Lesimple, Carole Fureix, Hervé Menguy, Martine Hausberger)
Negentien paarden uit twee manèges werden onderzocht door een ervaren chiropractor. Tegelijk werden deze paarden met hun ruiters geobserveerd tijdens een rijles. De resultaten tonen aan dat 74% van de paarden zware ruggenwervelproblemen hadden; slechts 26% hadden slechts milde of geen problemen. Er bleek een sterk verband te zijn tussen de rugproblemen die in stilstand werden geconstateerd en de houding van de ruiter.
Het volledige onderzoek lees je hier.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
